अपनेआपसे भागता रहा मैं जिंदगीभर,
तुम्हारे आनेसे रस्ते, मंजिल बन गये,
जिना जैसे नफरतसा बन गया था मेरे लिये,
तेरे आनेसे जीनेके बहाने मील गये ……


जमानेको तो तेरे नाम से भी नफरत है फराज,
और मुझे जमानेकी नफ़रतसे मुहोब्बत ….


इंकार कि कोई वजह तो होगी फराज,
या बस मेरा नाम हि काफी है ……

सपनो को हकीकत बना सकता हुं मै फराज,
पर हकीकत ये है, मै अब सपने नही देखता ….


हमे भुलाना इतना आसां ना होगा फराज,
कई राते गुजारी है, तुम्हारी याद मे हमने भी ….

प्यार भी करते हो, और लोगोका डर भी है,

मिट्टीका घर बनाना है, और हाथमे किचडभी ना लगे  …. 

उनपे शायरी करना बडा आसां है फराज,

खुबसुरतीका वोह आलम है, कि हर लब्ज शायरी है …. 

ना भी ना करना और हां से दुर भागना, ये कब तक चलेगा फराज,

देखना, ये कही तुम्हारी फ़ितरत ना बन जाये … 

बिखरना मेरी फितरत ही सही,

पर तुझेभी संवारना तो आया नही,

जूबां खामोष थी, और तेरी कमी मेहेसुस हो रही थी दोस्त,

पर मेरे दिलको पढना तुझे कभी आयाही नहीं …. 

टुटति हुई जिंदगीको देखा है मैने,

हर पल ख्वाबोन्को मरते देखा है मैने,

तु कहता है, ये चंद लम्हे हैं, गुजर जाएंगे,

पर कुछ अपनोकोभी मुह फेरते देखा है मैने …. 

मै लिखु या ना लिखु, तु क्या चाहता है फराज,
जुबान भी बंद रखु, और कलम भी, ये तो होनेसे रहा ….


दिल कि धडकनोका अंदाज बया करू कैसे,
तुझे चाहता हुं, ये तुझसे कहू कैसे,
इसी कश्मकशमे रहता है दिल आज कल,
जो तु रूठ जाये, तो तुझे मनाऊ कैसे …. 

तु बता दे मुझे ए जिंदगी,

क्या गुजरेगा ये वक़्त भी,

इंतजार कर रहे है आज जिनका,

क्या कल दीदार करेंगे वोह भी ....

तु दिखती रहे हमेशा, ये जरुरत नही मेरी,

तु है कही आसपास, इतना काफी है,

तुभी प्यार करे मुझसे, ये जरुरत नही मेरी,

तुझे एहसास है, इतना काफी है …. 

तुझी आठवण :

अवचित मनामध्ये तुझी आठवण येते,

वाटते तु जवळच आहेस कुठेतरी,

दिसत नाहीस पण, तुझे अस्तित्व जाणवत राहते. 

शोधतो मी तुला वेड्यासारखा,

मागोवा घेतो तुझा पराग शोधणाऱ्या भुंग्यासारखा,

अस्ताला जाणाऱ्या सुर्याबिम्बाचा पाठलाग करणाऱ्या पक्षासारखा,

थकुन जातो मग आणि विसावतो एका जागी,

पण तुझी आठवण जात नाही मनातुन,

ती मात्र तशीच मनामध्ये असते,

नुकत्याच फुललेल्या मोगऱ्यासारखी ताजी,

विसरायचा प्रयत्न करतो तुला,

पण तुझा गंध जाणवत राहतो,

तु आहेस इथेच, मला तो गंध सांगत राहतो,

भिरभिरत्या नजरेने शोधतो तुला पुन्हा पुन्हा,

का हि छळणूक जीवाची, सांग, केला मी काय गुन्हा,

विचार करून मग, माझे मलाच हसु येते,

मनात असलेल्या तुला, वेडे मन, बाहेर शोधत होते,

असेच होते जीवाचे, तुझी आठवण आली की,

भेटावे वाटते तुला, तुझी आठवण आली कि,

मन वेडेपिसे होते मग, तुझी आठवण आली कि,

मनांत असलेल्या तुला मी शोधत राहतो आसपास,

तुझी आठवण आली की …

सखी :

मैत्र आणि प्रेयसीच्या पलीकडे, ती उभी असते,

कठीण प्रसंगी तीच, तुमचा आधारस्तंभ असते,

सांगुन टाकावे सर्व असे, तीला पाहुन वाटते,

मानापमान झेलुन सारे, कायम हसरी असते,

तिच रागावणे आपण, मनावर घ्यायचे नसते,

आपले चिडणे, ती पण मनावर घेत नसते,

मनात येईल ते सार, तिला डोळे झाकुन सांगावे,

तिने पण ते गुपित, हरवल्यासारखे संभाळावे,

हक्क म्हणजे काय, ते तिच्याकडे बघुनच कळते,

ती पण हातचे राखुन न ठेवता, देऊन टाकत असते,

वेळ काळाच बंधन तिच्याकडे  नसते,

तिच्यासाठी मग, कायपण, हि आपली तयारी असते,

मैत्रीच्या भावबंधाना ती पुरेपूर जागते,

प्रेयसीच्याही वरचढ, तिची जागा असते,

अशी सखी सर्वांनाच हवीहवीशी वाटते, 

अशी सखी सर्वांनाच हवीहवीशी वाटते. 

पाउसाला म्हंटले येऊन जा जरा,

त्रासलेल्या धरतीला सुखावून जा जरा,

किती तुझी पहावी वाट, तूच सांग तीला,

प्रेमधारा तुझ्या बरसवून जा जरा. 

येतोस तर कसा, वेड्यासारखा येतोस,

वाऱ्याच्या संगतीने पाठशिवणी खेळतोस,

एकांती कधी भेटशील, तर खरा,

ये आणी, प्रेमधारा तुझ्या बरसवून जा जरा. 

तुझ्या येण्याने धरती कशी खुलते बघ,

हिरवा शालू नेसुन कशी नटते बघ,

लाजेचा फुलोरा तिच्या गाली दिसतोय बरा,

आलाच आहेस तर, प्रेमधारा तुझ्या बरसवून जा जरा.

असा कसा रे तु, तुला काहीच कळत नाही,

आल्या आल्या तुला, परत जायची घाई,

कसे दिस काढावे, विचार कर जरा,

प्रेमधारा तुझ्या बरसवून जा जरा. 

प्रेमधारा तुझ्या बरसवून जा जरा. 

आज हे काय, झाले कळेना ,

तुझे चित्र काही, केल्या ढळेना,

का आठव ये तुझी, सांगू कुणाला,

कसे भान ठेऊ, काही कळेना.

वाटे तुझी कविता करावी,

आस तुझी शब्दांत भरावी,

धुंदिपुढे या काही स्मरेना,

कसे भान ठेऊ, काही कळेना.

चित्र काढण्या कुंचला धरावा,

न रेखाटता काही, तेथेच फिरावा,

रंगांचा मग त्या अर्थ मिळेना,

कसे भान ठेऊ, काही कळेना.

तुला आठवता माझा मी न उरतो,

कुणास सांगू मनात झुरतो,

कसे पहावे तुला, काही कळेना,

आज हे काय, झाले कळेना,

कसे भान ठेऊ, काही कळेना.

लोग जिसे मोहोब्बत कहते है,

वोह तो मैने कभी कि हि नही,

मेरा तो अपना हि एक अंदाज था,

पर शायद उसे वोह, समझा हि नही ….

आठवणी आणि कॉफी :

पहिल्यांदाच, कॉफी शॉपमधे एकटा बसलो होतो,

तुझ्याच आठवणीत रमलो होतो,

वाफाळत्या कॉफीचा मग समोर होता,

आणि मनात होत विचारांच वादळ,

बघता बघता मन किती तरी मागे गेल,

पहिल्यांदा आपली भेट झाली तिथे येउन थांबलं,

अशीच संध्याकाळची वेळ होती,

तु येशील का याबद्दल शंका होती,

आलीस तु, पण बोलण्यात तुझ्या जायची घाई होती,

नंतर मात्र तु बराच वेळ होतीस, 

कॉफी बरोबर गप्पात रंगली होतीस,

किती पटकन संपली ती संध्याकाळ आणि ती वेळ, 

आजही त्या पहिल्या कॉफीची चव जिभेवर रेंगाळते आहे,

आज तु नाहीस बरोबर, पण ती आठवणच मला तगवते आहे,

कशाने आला दुरावा काही समजत नाही,

पण गप्पांना आता पहिल्यासारखा रंग भरत नाही,

भेटणं राहिल आहे  उपचार, आणि कॉफी फक्त सोपस्कार,

कधी भेटलीस शेवटच ते आठवत नाही आता,

पण तेव्हाही साक्षीला, हा कॉफी मगच होता,

आता उरल्या आहेत फक्त तुझ्या आठवणी,

कधी कधी उसळतात त्या, वाफाळत्या कॉफीसारख्या,

मग येउन बसतो त्याच ठिकाणी, आज आलोय तसा,

वाट बघत, कॉफी थंड व्हायची …… 

वाटे कधी मनाला, कविता करावे , 

मनी तुला स्मरावे, अन काव्य,

अलगद स्फुरावे. 

पहाटबिंदू जसे, पानांवर तरावे,

रुपगौरव तुझे, शब्दांत उतरावे. 

तू वसता मनांत, हे सहजचि व्हावे,

मनी तुला स्मरावे, अन काव्य, 

अलगद स्फुरावे. 

तुझेच चित्र नयनी वसावे,

तुझेच नाव हृदयी ठसावे,

तु नसता माझे मी पण नुरावे,

मनी तुला स्मरावे, अन काव्य, 

अलगद स्फुरावे. 

वेड्या जीवाने किती झुरावे,

दिसलीस तु, हे कल्पित जावे,

तुझी याद येता, भान हरपुन जावे,

मनी तुला स्मरावे, अन काव्य, 

अलगद स्फुरावे.

वाटे कधी मनाला, कविता करावे , 

मनी तुला स्मरावे, अन काव्य,

अलगद स्फुरावे. 

मैत्रीण :

एक तरी अशी मैत्रीण हवी,

जिच्यामुळे जगण्याला धुंदी यावी

बिनधास्त मनाला येईल ते बोलणारी,

आपण काय बोलु ते ऐकुन घेणारी

आपल्या चुकांवर कान पकडणारी,

चुका सुधारण्यात मदत करणारी

पुर्ण विश्वास ठेवणारी,

आपला विश्वास सार्थ ठरवणारी

न चुकता काहीतरी आणणारी,

आपण काही दिल तर, लटके रागावणारी

व्यवहाराचे चार शब्द सुनावणारी 

आपल्या मौनाचा अर्थ समजणारी

आपल्या दुखः आत सहभागी होणारी 

सुखाने हरखून जाणारी,

भरभरून बोलणारी, समरसून जगणारी,

मैत्रीच्या भावनेला पुर्ण जागणारी,

खरोखर अशी एक तरी मैत्रीण हवी,

जिच्यामुळे जगण्याला धुंदी यावी

एक होता दादा :

एकटाच भटकत होतो, मस्तवाल वळूसारखा वाट तुडवत,

जगत होतो जीवन, सडाफ़टिङ्गाचे,

शब्दाला शब्द भिडवीत होतो, गळ्यात रुमाल अडकवुन,

तु येऊन रुमालाला त्याची जागा दाखवलीस. 

मस्तीत जगत होतो आपल्याच, सर्व नियम धाब्यावर बसवून,

समाजाच्या दृष्टीने नालायकीचे. पण नशा होती त्यात. 

भाषेचं बंधन नव्हतं, कोणाच्या नावाचं स्पंदन नव्हतं, 

होता फक्त अफाट पसरलेला समुद्र, आणि त्यात मी एकच देवमासा. 

लोकांना आकर्षण होत, पण घाबरायचे जवळ यायला, 

मागुन शिव्या द्यायचे, पण जळायचे माझ्या बिनधास्तपणावर तिच्यामायला,

तु येऊन सभ्यतेच्या चौकटीत बांधून टाकल,

मनात नसताना केवळ तुझ्यासाठी वेसण घालून घेतलं. 

या बेगडी समाजाचे नियम पाळताना या वाघाच पार कुत्रे झाले ,

जे नुसत्या डरकाळिने ओले व्हायचे ते खांद्यापर्यंत पोचू लागले,

किती ती जगण्यासाठी लाचारी आणि किती तो खोटेपणा,

मी माझ्या जगात मस्त होतो, तिथे नव्हता असा हडकुळेपणा. 

काय ती कपड्याची मस्ती आणि काय ती अत्तराची फवारणी,

मन साल्यांची काळी यांची, शब्दात फक्त बतावणी. 

व्यसन पण साले लपून करतात, नजरेत यांच्या वासनेचा महापूर,

मला म्हणतात तू साल्या लफडेबाज, आम्ही सभ्यतेचे अंकुर. 

हेच सभ्य जीवन मी जगावं, अस तुला वाटत होत का ?

यांच्याप्रमाणे मी हि दांभिक व्हावं, हेच तुला अपेक्षित होत का ?

दादा म्हणुन वाढलो जिथे, तिथे पार तात्या झाला आता,

आकाशाला भिडले असते आगीचे लोळ, पण धग शांत झाली आता. 

जगण्यामधला मजाच संपला, आता राहिल फक्त आयुष्य,

अजूनही कधी कधी अस वाटत, साला करून टाकावेत हे रस्ते पुन्हा निर्मनुष्य. 

काय सांगु तुला, काय वाटे मला,

पाहुनी वाट रे , जीव झाला खुळा. 

शब्द ओठांमधे राहिले थांबुनी,

अर्थ शब्दांमधे राहिले गोठुनी,

द्वंद्व हे रेशमी, समजेल का तुला,

पाहुनी वाट रे, जीव झाला खुळा. 

मन हि गुंतले, आठवणींत तुझ्या,

भाव डोळ्यांमध्ये, वाच कि तु माझ्या, 

गोड संवेदना, कळतील का तुला,

पाहुनी वाट रे, जीव झाला खुळा. 

काय सांगु तुला, काय वाटे मला,

पाहुनी वाट रे , जीव झाला खुळा. 

तू जिक्र ना कर, कोई बात नही,

मैं फिक्र ना करू, कोई बात तो है.

तू रुसवा कर मुझे, कोई बात नही,

तेरी बेरुखी मैं सहु, कोई बात तो है.

मेरी चाहत को तुने अब तक ना पहचाना,

मेरी दिल्लगी को तुम कभीभी आजामना,

फिरभी परदा मुझसे, कोई बात नही,

मैं तनहा रहु तुझसे, कोई बात तो है.

दिन निकल रहे हैं, तेरे इंतजार मे,

रातें जाग रही हैं, तुझे याद करनेमे,

तुम मिलो ना मुझसे, कोई बात नही,

मैं दूर रहु तुझसे, कोई बात तो है.

एक ऐसी सवेर हो, जब हम मिलेंगे फिरसे,

कोई फासले ना रहे, जब हम मिलेंगे फिरसे,

इसपर भी ये तेरा  ऐतराज, कोई बात नही,

तेरे ऐतराज पे मुझे गम ना हो, कोई बात तो है.

वार्षिक परीक्षेचा शेवटचा पेपर :

शाळेचा पहिला दिवस या विषयावर भरपूर निबंध लिहून झाले आहेत, आणि ते बऱ्याचदा भावनाशुन्य आणि एका साच्यातले वाटतात. पण वार्षिक परीक्षेचा शेवटचा पेपर या विषयावर लिहिलेलं आठवत नाही कोणी. कारण झालं काय, आज सकाळी मी आणि श्री बाहेर पडलो आणि रस्त्यावर शाळेतील मुल आनंदात, गोंधळ घालत येताना दिसली. तेव्हा लक्षात आल कि आज वार्षिक  परीक्षेचा शेवटचा पेपर होता. म्हणजे उद्यापासून शाळेला सुट्टी. त्या मुलांचा आनंद चेहेऱ्यावरून ओसंडून वाहत होता. मन भूतकाळात गेल. आपण पण विद्यार्थी असताना हेच तर करत होतो. शेवटच्या पेपरला जातानाच आनंद व्हायचा कि आजचा पेपर दिला कि सुटलो यावर्षीच्या अभ्यासाच्या कचाट्यातून. मग उद्यापासून काहीहि करायला मोकळीक. असा व्हायचं कि कधी एकदा ती शेवटची ओळ लिहितोय आणि पेपर बाईंच्या सुपूर्द करून घरी पळतोय. त्यावेळी जो आनंद व्हायचा ना मित्रानो त्याची तुलना आज लाख रुपये कमावले तरी होऊ शकत नाही. किती निरागस आनंद होता तो. कसलीही अपेक्षा किंवा हाव नाही त्यात, असेल तर फक्त आनंद आणि आनंदच. आताश्यासारखे तेव्हा वेगवेगळे अभ्यासक्रम नव्हते. सर्व शाळांचा बहुधा एकच सामायिक अभ्यासक्रम असायचा व सर्वांच्या परीक्षा एकाच वेळेस असायच्या. त्यामुळे व्हायचं काय कि सर्व शाळांची मुल एकाच वेळेस सुटायची व रस्त्यावर एकच गोंधळ माजायचा. त्या शेवटच्या दिवशी काही जुने हिशेब पण चुकते व्हायचे. पण एकूणच रस्त्यावर वेगवेगळ्या गणवेशातील मुलामुलींची यात्राच चालू आहे असा वाटायचं. त्यावेळी चेहेऱ्यावर दिसणारी ती प्रफुल्लता क्वचितच वर्षभरात दिसायची. निकाल काय लागेल याची तमा ना बाळगता चाललेला आनंदोत्सव अनुभवण्यासाठी पुन्हा विद्यार्थीच व्हायला पाहिजे. आज त्या मुलांना पाहून खरोखर डोळ्यात पाणी आले आणि ते विद्यार्थीदशेतले दिवस परत आठवले.

इतना गम ना दे मुझे जिंदगी,
के इनकोहि मै जिंदगी समझ लू,
कभी तो फुरसत दे मुझे इनसे,
कही इनसेहि मै मुहोब्बत ना कर लू ......



जिंदगी जीनेकेलीये लम्होंका इंतजार ना कर,
खुशीयोको समझनेकेलीये गमोका इंतजार ना कर,
अपना हौसला खुद बुलंद कर बंदे,
कश्तीको किनारे लगानेकेलीये माझी का इंतजार ना कर .......

मै तो पत्थरोको तोडने चला था,

किसे पता था, उसमे तेरा दिल भी होगा ......

परायेपनका अहसास तब हुआ,

जब मैने बीना दस्तक दिये घरमे कदम रख्खा,

और तुम्हारे चेहरेकी सिलवटे बदल गयी .......

अपनीही परछाईसे कबसे डरने लगे तुम, 

शायद अंधेरोसे यारीया बढ गयी है तुम्हारी ......

अगर शिद्दत ना होती, तो तुझसेहि प्यार क्यो करता,

हारनेका डर होता, तो दिल का कारोबारहि क्यो करता .....

तेरी चौखटपे जान जाये, तो  इल्जाम अपने सर मत लेना,

कह देना,  दिवाना था कोई, अंजाम पा गया ......

अपने दिलसे मेरा नाम मिटानेकि कोशिश ना कर दोस्त,

दिल टूट जाएगा, पर नाम ना मिट पाएगा .......GC

तुम्हारी आखोने गिरफ्त कर लिया हमे,

वरना हम भी कभी आझाद थे .......GC

मैं इसलीयेभी अपने प्यार का जिक्र नही करता दोस्त,

किसी और को जिंदगी जिनी हो तो मेरी उम्र ले ले .......GC

वो आदतसे मजबूर थे, और मैं अपनी फ़ितरतसे,

वो इन्कार करते रहे, और मैं मुहोब्बत करता रहा उनके इन्कारसे ........GC

अब निंद भी धोखा देने लगी है दोस्त,

आती भी तब है जब उसकी याद सताने लगे .......GC

हमसे मुहोब्बत नही तो नफरत हि सही दोस्त,

बस याद करते रहना, येही काफी है ......GC

बेवफा होना इतना आसां होता दोस्त,

तो आज हम भी तेरे शहर मे होते ......GC

तेरे चेहेरे पे इतनी सुर्खीया क्यो हैं,

उम्र बढ गयी, या दिवाने कम हुए ......GC

मेरी निंदे चुराली उसने दोस्त,

और कहते हो के अब, चैनसे सो जाओ ......GC

तुम कहते हो कि सरेआम बातें ना कर मेरी,

पर क्या तुम अपनी फ़ितरतसे वाकीफ नही .......GC

वादा करना कोई तुमसे सिखले दोस्त,

ना निभाने कि जरुरत, ना टुटने का गम ........GC