एक होता दादा :

एकटाच भटकत होतो, मस्तवाल वळूसारखा वाट तुडवत,

जगत होतो जीवन, सडाफ़टिङ्गाचे,

शब्दाला शब्द भिडवीत होतो, गळ्यात रुमाल अडकवुन,

तु येऊन रुमालाला त्याची जागा दाखवलीस. 

मस्तीत जगत होतो आपल्याच, सर्व नियम धाब्यावर बसवून,

समाजाच्या दृष्टीने नालायकीचे. पण नशा होती त्यात. 

भाषेचं बंधन नव्हतं, कोणाच्या नावाचं स्पंदन नव्हतं, 

होता फक्त अफाट पसरलेला समुद्र, आणि त्यात मी एकच देवमासा. 

लोकांना आकर्षण होत, पण घाबरायचे जवळ यायला, 

मागुन शिव्या द्यायचे, पण जळायचे माझ्या बिनधास्तपणावर तिच्यामायला,

तु येऊन सभ्यतेच्या चौकटीत बांधून टाकल,

मनात नसताना केवळ तुझ्यासाठी वेसण घालून घेतलं. 

या बेगडी समाजाचे नियम पाळताना या वाघाच पार कुत्रे झाले ,

जे नुसत्या डरकाळिने ओले व्हायचे ते खांद्यापर्यंत पोचू लागले,

किती ती जगण्यासाठी लाचारी आणि किती तो खोटेपणा,

मी माझ्या जगात मस्त होतो, तिथे नव्हता असा हडकुळेपणा. 

काय ती कपड्याची मस्ती आणि काय ती अत्तराची फवारणी,

मन साल्यांची काळी यांची, शब्दात फक्त बतावणी. 

व्यसन पण साले लपून करतात, नजरेत यांच्या वासनेचा महापूर,

मला म्हणतात तू साल्या लफडेबाज, आम्ही सभ्यतेचे अंकुर. 

हेच सभ्य जीवन मी जगावं, अस तुला वाटत होत का ?

यांच्याप्रमाणे मी हि दांभिक व्हावं, हेच तुला अपेक्षित होत का ?

दादा म्हणुन वाढलो जिथे, तिथे पार तात्या झाला आता,

आकाशाला भिडले असते आगीचे लोळ, पण धग शांत झाली आता. 

जगण्यामधला मजाच संपला, आता राहिल फक्त आयुष्य,

अजूनही कधी कधी अस वाटत, साला करून टाकावेत हे रस्ते पुन्हा निर्मनुष्य.