वाटे कधी मनाला, कविता करावे , 

मनी तुला स्मरावे, अन काव्य,

अलगद स्फुरावे. 

पहाटबिंदू जसे, पानांवर तरावे,

रुपगौरव तुझे, शब्दांत उतरावे. 

तू वसता मनांत, हे सहजचि व्हावे,

मनी तुला स्मरावे, अन काव्य, 

अलगद स्फुरावे. 

तुझेच चित्र नयनी वसावे,

तुझेच नाव हृदयी ठसावे,

तु नसता माझे मी पण नुरावे,

मनी तुला स्मरावे, अन काव्य, 

अलगद स्फुरावे. 

वेड्या जीवाने किती झुरावे,

दिसलीस तु, हे कल्पित जावे,

तुझी याद येता, भान हरपुन जावे,

मनी तुला स्मरावे, अन काव्य, 

अलगद स्फुरावे.

वाटे कधी मनाला, कविता करावे , 

मनी तुला स्मरावे, अन काव्य,

अलगद स्फुरावे.