कोई और नशा, क्या नशा दे पाएगा,

जो तेरी आंख के आंसू पिनेसे मिल जाएगा .....GC

ये मौसम का जादू है, या तेरी चाहत का असर,

हर बातमे अब जिंदगी नजर आती है ......GC

कितना असर है, तुम्हारे आसुओमे,

जिन्होने अंदरसे पिघला दिया मुझे,

बारीश कि बुन्दोमे वो असर कहा, 

जो बस भिगोके चले गये .......GC

तुम्हे देखना है तो, आंखे बंद करनेकी देरी है,

मिलता हुं इसलिये, कि तुम्हे पढ सकू ......GC

तेरी तस्वीर मैं, लफ़्जोमे उतारता हुं, 

लोग इसेही शायरी कहते है शायद ......GC

तुम्हारे डर का जवाब नही है मेरे पास,

पर क्या इतना काफी नही कि, तुम मेह्फुझ हो मेरे साथ .......GC

प्यारमे इतनी बेसब्री अच्छी बात नही,

बेकरारिका मौका कभी हमे भी दिया करो .......GC

अपने चेहेरेको युही ढके रखो मेहेरबान,
दुनिया मे दिवानोकी कमी नही ......GC

सच्ची मुहोब्बत करता है कोई, तो उसे तंग ना करो,
वो ऐसेही परेशान है, उसे और परेशान ना करो ......GC

उसकी हंसी ने कोई सौदा किया है उससे शायद,
इन्कार भी करती है तो मुस्कुराते हुए ......GC

मुझसे वफाकी उम्मीद ना कर फराज,
टुटा हुआ दिल लेके आजभी जिंदा हुं, ये क्या कम है ......GC

कोई और नशा, क्या नशा दे पाएगा,
जो तेरी आंख के आंसू पिनेसे मिल जाएगा .....GC

ये मौसम का जादू है, या तेरी चाहत का असर,
हर बातमे अब जिंदगी नजर आती है ......GC

कितना असर है, तुम्हारे आसुओमे,
जिन्होने अंदरसे पिघला दिया मुझे,
बारीश कि बुन्दोमे वो असर कहा,
जो बस भिगोके चले गये .......GC

तुम्हे देखना है तो, आंखे बंद करनेकी देरी है,
मिलता हुं इसलिये, कि तुम्हे पढ सकू ......GC

तेरी तस्वीर मैं, लफ़्जोमे उतारता हुं,
लोग इसेही शायरी कहते है शायद ......GC

तुम्हारे डर का जवाब नही है मेरे पास,
पर क्या इतना काफी नही कि, तुम मेह्फुझ हो मेरे साथ .......GC

प्यारमे इतनी बेसब्री अच्छी बात नही,
बेकरारिका मौका कभी हमे भी दिया करो .......GC

आईने को समझनेमे गलती कर दी मैने,
वो मेरी हकीकत बयां कर रहा था,
और मै किसी औरको मुझमे देख रहा था .......GC


उसने पुछा, क्या ख्वाबोमेभी हमे हि देखते हो,
कैसे कहे उसे के,
निंद जागनेकेलीये उसकी याद हि काफी है .....GC

शेतकऱ्यांच्या राज्यात, शेतकरीच झाला त्रस्त, काळी माय गहाण ठेऊन, झाला धरणिग्रस्त. आणि काय म्हणता तुम्ही राव, गर्जा गर्जा महाराष्ट्र. हवालदिल जनता आणि नोकरशाही भ्रष्ट, खिशामध्ये माल असेल, तरच काम मस्त, तरी पण म्हणता तुम्ही, गर्जा गर्जा महाराष्ट्र. समाजकारणाच्या नावाखाली राजकारणी धष्टपुष्ट, विकासाचे लोणी यांनी कधीच केले फस्त, बोंबलत बसा तुम्ही मग, गर्जा गर्जा महाराष्ट्र. बिल्डरांना चाप नही, जंगले झाली नष्ट, कितीही तक्रार करा तुम्ही, कायदा प्रशासन सुस्त, आणि तुम्ही आम्हाला सांगा, कि गर्जा गर्जा महाराष्ट्र. फुले-आंबेडकरांची नावे घेता, पण नाही कोणालाच शिस्त, सवलतींच्या बाण्डगुळावर अजून यांची भिस्त, आणि कस काय सांगता तुम्ही कि, गर्जा गर्जा महाराष्ट्र. सुधारकांच्या या महाराष्ट्राला, लागली कोणाची दृष्ट, चला उठुया, साफ करूया समाजाचे हे कुष्ठ, आता म्हणा ना तुम्ही पण, गर्जा गर्जा महाराष्ट्र .

किससे शिकायत करू मैं तेरी,
यहां सब तेरे चाहनेवाले हैं,
ये शहर तेरा दिवाना है,
और हम भी तेरे दिवाने हैं .


खेलना बुरी बात नही,
शर्त ये हैं कि,
किसीके दिल से मत खेलना .

पानीभी अपने दाग छोड जाता है,
और तुम कहते हो, तुमपे मेरा असर हुआ है   ........GC

उस दिन का इंतजार रहेगा मुझे,
जिस दिन तू मुझे याद करेगा,
मै रहूंगा सफेद चादर ओढे,
शायद तब तू मुझे मिलने आएगा  ........GC

अच्छा हुआ प्यार कि कोई उम्र नही होती,
इसीलिये वो आज भी जिंदा है ........GC

9:27 AM

एक वजह थी तुम, जीने के लिये,
एक मजहब थी तुम, मरने मिटने के लिये,
न जाने गुलिस्ता मे कैसी हवाये आयी,
जो मजबुर हुए तुम, हमसे दूर जाने के लिये ...... GC

नेहमीच तशी ती बरोबर असते, मनामध्ये ती कायमच वसते, पण कधीतरीच तिच्यातली "ती" भेटते. बघावं तेव्हा ती घाईतच असते, कधीतरीच, सायंकाळच्या सावलीसारखी विसावलेली भासते, पण जेव्हा भेटते तेव्हा मात्र, जीवन व्यापून टाकते. तिची भेट म्हणजे एक पर्वणी असते, भरभरून बोलते, खळखळून हसते, मनात असेल ते सर्व सांगून टाकते. हसता हसता भांडते, आणि भांडताना लगेच हसते पण. रुसणं पण तीच मजेदार असत, मनातलं हसू चेहेऱ्यावर दिसत. ती म्हणजे, मोकळा श्वास असते, ती म्हणजे, मन प्रफुल्ल करणारा सहवास असते, ती म्हणजे, धुंद मोगरीचा सुवास असते, आणि चमचमत्या ताऱ्यांची बरसात पण तीच असते. अशी ती फार कमी वेळा भेटते, जाताना आठवणी मात्र खूप देऊन जाते. मनावर तिच्या ताजेपणाची मोहोर उमटवून जाते, पण हे तेव्हाच शक्य होत, जेव्हा ती "तिला" घेऊन येते, जेव्हा ती "तिला" घेऊन येते.

जीवनाच्या संध्याकाळी तरी भेटशील का सांग, मनाच्या गाभाऱ्यात दिवा लावशील का सांग. दिवसा मागून दिवस हे सरले, तुझ्या आठवणीशीवाय हाती काही न उरले, त्या आठवणीना उजाळा देशील का सांग, मनाच्या गाभाऱ्यात दिवा लावशील का सांग. तुला पाहिले तुझाच होऊन गेलो, कळलेच नाही कधी वाहवत गेलो, तू पण संगे येशील का सांग, मनाच्या गाभाऱ्यात दिवा लावशील का सांग. तुझ्या मनाचा थांग कधी लागलाच नाही, पण कधी तू निराश पण केले नाही, आता तरी मन उघड करशील का सांग, मनाच्या गाभाऱ्यात दिवा लावशील का सांग. जगण्याची उमेदही संपून गेली, येशील तू कधी, आसहि नुरली, सरणावर तरी दोन अश्रू ढाळशिल का सांग, मनाच्या गाभाऱ्यात दिवा लावशील का सांग.

जातीभेद अमंगळ,
होतसे दुष्टांची चंगळ,
असत्याची ती दंगल,
सर्वार्थी //1//

या शतकामीशी,
त्वा जातीभेद पाळीशी,
बुध्दी गहाण ठेविशी,
काय कि जे //2//

देवाने सर्वां निर्मिले,
भेदाभेद नाही पाळिले,
तुम्ही काय म्हणोनी सर्वां छळिले,
कैसे हे कर्म //3//

या सुजलाम भुमीवरी,
सर्व प्राणिमात्र एकसरी,
एकोप्याने संसार करी,
जी सी म्हणे //4//

जीवनात असे ही काही मैत्र भेटतात,
जे एकाच कारणासाठी, वेगवेगळ्या तऱ्हेने वागतात.
पण, फक्त सहन करणं असत आपल्या हातात,
कारण ते आपलेच दात आणि आपलेच ओठ असतात.

अस का केलत म्हणुन त्यांना विचारायचं नसत,
तिऱ्हाइताप्रमाणे फक्त पहायचं असत,
अशावेळी त्यांच्या वागण्यावर आपणच पांघरूण घालायची असतात,
कारण ते आपलेच दात आणि आपलेच ओठ असतात.

कधी कधी उबग येतो अशा वागण्याचा,
राग येतो, पण अधिकार नसतो आपल्याला रागावण्याचा,
ते मात्र आपल्याच निर्णयावर खुश असतात,
पण काय करणार,
कारण ते आपलेच दात आणि आपलेच ओठ असतात.

विश्वास ठेवावा, त्याचा वेगळाच चेहेरा समोर येतो,
कोणाच्या खांद्यावर हात ठेवावा, असा मग प्रश्न पडतो,
अनुभवाने कळलय की, अश्या प्रश्नांची उत्तर शोधायची नसतात,
कारण ते आपलेच दात आणि आपलेच ओठ असतात.

वो खामोशीसे क्त्ल कर गया,
और हमे पता भी ना चला,
हम तो उन्हे हमदर्द समझ रहे थे,
पर कब वो दर्द दे गया,
हमे पता ही ना चला.

मै प्यार नहीं करता ऊनसे,
ना वोह मुझसे,
पर ना मै ऐतबार करता हुं इस बातसे,
ना वोह मुझसे। (१)

कोईभी रंग उसपे बखुबी खुलता है,
पर गजबकी बात तब है,
जब वो अपनेही रंगमे घुलता है । (२)

मेरी कमजोरी उन्हे पता चल चुकी है,
अब वोह बोलते नहीं कुछ,
बस मुस्कुरा देते हैं। (३)

मैं नहीं जानता की तुम मेरे कौन हो,
बस इतना पता है,
बिन तेरे मैं मैं नहीं रहता।
लोग भी कहते हैं,
तु बोल रहा है कुछ,
और तेरा चेहरा कुछ है कहता। (४)

मेरी आवारगीका तुझपेभी असर होने लगा है,
अब तुभी दुनियासे बेखबर,
और मिलनेकेलिए बेसब्र होने लगा है । (५)

काश खुदाने मुझेभी इतना खुबसुरत बनाया होता,
तो मेरी तरह, तुनेभी मुझे अपने दिलमे छुपाया होता । (६) 

क्यो बढ गयी है दुरिया,

क्यो खामोश है मजबुरीया,

हम दिल के इतने पास है फिर भी,

क्यो है ये तनहाइया.

क्यो बदल गये रिश्ते अपने,

क्यो बढ गये ये फासले,

क्यो बेबस है हम वक़्त के हातो,

क्यो है ये विरानिया,

हम दिल के इतने पास है फिर भी,

क्यो है ये तनहाइया.

ना तुम कुछ कहो ना हम,

ना दिल कुछ सहे ना गम,

क्यो बेखौफ नही थी जिंदगी अपनी,

क्यो है ये बेचैनिया,

हम दिल के इतने पास है फिर भी,

क्यो है ये तनहाइया.