अब ऐसे मोड से गुजर रही है जिंदगी,

के तेरी बात नही तो कुछ नही,

तेरी याद नही तो कुछ नही,

जिने के लिये तो बस,

अब तेरा साथ नही तो कुछ नही ….

 

तेरे खफा होने की वजह पता चलती फराज,

तो मैं भी रुठनेका बहाना ढुंढ पाता  ….

वक़्त बहुत कम था,

वरना तुझसे भी दोस्ती कर लेते ए जिंदगी,

मौतसे पुराना रिश्ता है, निभाना हि था,

वरना उसे भी जिना सीखा देते ए जिंदगी …. 

तुझसे बिछडनेके बाद,

ख्वाहीशसी रह गयी है जिंदगी मेरे लीये,

अब मौतही बन गयी है जिंदगी मेरे लीये,

तुझसे बिछडनेके बाद …. 

मनस्वी पाऊस  :

पाऊस आला आणि गेला,
पण नीट बरसलाच नाही,
धरती तहानलेलीच राहिली,
पाऊस मात्र यावेळी परतलाच नाही.

कुठे चुकल गणित कळलंच नाही,
अंदाज केलेल्यांना पाऊस नीट समजलाच नाही,
धरती मात्र लोकानुनय करीत राहिली,
पण पाऊस मात्र यावेळी परतलाच नाही.

प्रेमधारा बरसवायला पाऊस आतुर असतो,
जलधारांनी ओथम्बलेला प्रेमातुर  दिसतो,
पण यावेळी त्याने प्रेमगीत गायलेच नाही
एकदा जो गेला तो पुनः परतलाच नाही.

काय करावे आता धरतीला कळेना झाले,
कसे आणावे पावसाला तिला उमजेना झाले,
तिची तगमग बघून पावसालाहि राहवले नाही,
निरोप धाडला त्याने,
पुढच्यावेळेस आलो कि बरसल्याशिवाय जाणार नाही.
ओथम्बलेल्या धारांनी चिंब केल्याशिवाय जाणार नाही.

तुझ्या भुरभुरणाऱ्या केसांची
आठवण आहे मला,
म्हणून तर जगण्यामध्ये,
अजुनही रस आहे मला …. (१)


तुझ नसेल प्रेम माझ्यावर,
पण बोलू तरी नकोस,
माझा जगण्याचा आधार आहेस तु,
तो असा मोडु तरी नकोस …. (२)


माझ्या मनात काय आहे,
तुला कधी कळेल का,
शब्दही आटले माझे आता,
पण तुला कधी ते समजेल का …. (३)

इसे तुम प्यार समझो या मेरी कमजोरी फराज,

अब नींद भी जागती है तो बस तुम्हे सोचते …. (१)

तुम कहते हो, तुम्हे प्यार नही मुझसे फराज,

शिकायत तब होती, अगर ऐतबार न होता मुझसे  …. (२)

तुमसे प्यार का इक्बाल ए जुर्म कर दिया हमने फराज, 

अब सजा दो या वफा, तुम्हारी मर्जी …. (३)

दो बुंद क्या निकले उसकी आंखोंसे फराज,

यहां तो बारीशोके जमाने आ गये …. (४)

पाऊस आणि तु  :

हा पाऊस जेव्हा जेव्हा येतो, तुझी आठवण घेऊन येतो,

तुझी सय आली कि, डोळ्यात पाणी होऊन येतो,

पाऊस पण तुझ्यासारखाच थोडा लहरी आहे,

येतो तर सोसाट्याच्या वाऱ्यासारखा, 

उचंबळून प्रेम करणाऱ्या प्रेयसिसारखा,

नाहीतर दडतो ढगांच्या पडद्याआड,

खोडी काढून लपलेल्या मुलासारखा,

माझ्या अंतरंगात भरला आहे हा पाऊस आणि,

रोमरोमात दाटल्या आहेत तुझ्या आठवणी,

तुझ्या हरवलेल्या आठवणी, आठवून देणारा हा पाऊस,

तुझ्या केसांच्या बटांसारखा, भुरभुरणारा पाऊस,

तुझ्या पाणीदार डोळ्यांतील चमक घेऊन,

विजेशी लपंडाव करणारा पाऊस,

तुझे खळाळते हास्य होऊन, सभोवार कोसळणारा पाऊस,

तुझ्या निरामय सौन्दर्यासारखा, निसर्ग खुलवत येणारा पाऊस,

तुझ्या शब्दांच्या फणकाऱ्यासारखा, ढगांचे काळीज चिरत येणारा पाऊस,

तु नसताना, गुपचूप ठिबकून जाणारा पाऊस,

तु रागावलीस कि, दूर जाऊन बरसणारा पाऊस,

तु बरोबर असलीस कि, ओलेचिंब करून जाणारा पाऊस,

कस वेगळं करू तुला आणि या पावसाला,

तुम्हीच तर रंग भरलेत माझ्या जगण्याला,

जेव्हा जेव्हा हा पाऊस तुझी आठवण घेऊन येतो,

आणि तुझी सय आली कि, डोळ्यात पाणी होऊन येतो. 

तेरी खामोशी  :

जीस दिन कोई बात नही होती तुमसे,

बडी देरसे गुजरता है दिन,

खामोष रुके हुए पानी कि तरह,

बेजानसा गुजरता है दिन,

एक गुजारीश है तुमसे मेरी,

जानते हो तुम, बेबाकसी है जिंदगी मेरी,

कुछ नासाज हरकत हो मुझसे,

रुठना ना तुम,

टूट जाऊंगा अगर युं खामोश रहोगे तुम,

मेरे जीने के लीये तेरा एकही लब्ज काफी है,

जो तुम पुछो "बता यार तेरे मिजाज कैसे हैं"

कविता : तुला पाहिले मी नदीच्या किनारी

कवी : ग्रेस

खूप छान कविता. ग्रेसच्या काव्याप्रतीभेबद्दल आपण कोण बोलणार. पण राहवत नाही, वेगवेगळ्या उपमा देऊन

प्रेमाविष्कार साकार करण्याची त्यांची हातोटी काही औरच. हि कविता पण त्याच धरतीची. काही जुजबी 

अहंकाराने ग्रासून (स्वतःला खूप कळतंय अशा अर्थी) केलेला हा भावानुवाद :

तुला पाहिले मी नदीच्या किनारी

तुझे केस पाठीवरी मोकळे

इथे दाट छायांतुनी रंग गळतात

या वृक्षमाळेतले सावळे ! (१)

कवीला अचानक ती नदीच्या किनारी उभी असलेली दिसली. नुकतीच नदीच्या पाण्याने सुस्नात झाल्याने तिने 

केस पाठीवर अशा तऱ्हेने मोकळे सोडले आहेत कि जसे दाट वृक्षराजीतून चंद्राची किरणे जशी जमिनीवर 

सांडतात, तसे तिच्या दाट काळ्या केसातून सावळा रंगच गळतोय असा भास होतोय कवीला … खूप छान 

कल्पना

तुझी पावले गे धुक्याच्या महालात

ना वाजली ना कधी नादली

निळागर्द भासे नभाचा किनारा

न माझी मला अन्‌ तुला सावली (२)

इतक्या अलगद पडतायेत तिची पावले कि क्षणभर वाटाव कि धुक्यावर चालत असावी, काही आवाज नाही, 

अगदी अलवार, कापसावर वां ढगावर पाउल ठेवले  तर जसा त्याचा काहीच आवाज नाही होणार, आणि आवाज 

नाही तर नादही नाही, अशी तिची मोहक चाल आहे. त्यात आभाळाचे प्रतिबिंब नदीच्या पाण्यात अशा प्रकारे

पडले आहे जणू आभाळ आणि नदी एकरूप झाले आहेत. कवी आणि त्याची प्रेयसी यांची मने पण इतकी 

एकरूप झाली आहेत कि त्यांचे वेगळे अस्तित्वच जाणवत नाही आहे, वेगवेगळ्या सावल्यांप्रमाणे ….

मनावेगळी लाट व्यापे मनाला

जसा डोंगरी चंद्र हा मावळे

पुढे का उभी तू, तुझे दुःख झरते?

जसे संचिताचे ऋतु कोवळे (३)

तिला पाहिल्यापासून कवीचे चित्त थाऱ्यावर नाही आहे. तिने त्याचे मन व्यापून टाकलंय त्याच्या मनाविरुद्ध. 

असे एखाद्या स्त्रीकडे पाहणे खरेतर त्याला मान्य नाही, पण तिचे अस्तित्व त्याच्या मनांत घर करून राहिले 

आहे आणि म्हणून कवी तिचा पाठलाग करतोय. तिचे सावळे सौंदर्य अधिकाधिक मनांत साठवण्यासाठी. मधेच

ती कवीच्या नजरेआड जाते आहे, जसा मावळतीचा चंद्र कवीमनाला हुरहूर लावून जातो, तसेच तिचे अचानक

नजरेआड जाणे त्याला हुरहूर लावत्ये. मधेच ती उभी राहत्ये काही विचार करत, तिचा चेहेरा पण दुख्खी 

दिसतोय, कळत नाही आहे कसल्या वेदनेने तिला ग्रासले आहे. सर्व ऋतूंचे एकत्रित तेज तिच्या कोवळ्या 

चेहेऱ्यावर पडल्यासारखे भासते आहे, ज्यामुळे ती अधिकच सुंदर दिसत्ये.

अशी ओल जातां तुझ्या स्पंदनातून

आकांत माझ्या उरीं केवढा

तमांतूनही मंद तार्‍याप्रमाणे

दिसे की तुझ्या बिल्वरांचा चुडा (४)

कवी खूपच भावनाशील झालाय तिच्या चेहेऱ्यावरच्या दुखः पाहून. दुखः जरी तिला होत असले तरी त्यांची

वेदना मात्र कवीच्या मनाला होत आहे. तिच्या वेदनांचे काहूर कवीच्या मनांत उठले आहे. पण त्यातही कवीची 

काव्यप्रतिभा त्याला स्वस्थ बसू देत नाही. तिच्या हातातल्या बांगड्या कवीला अंधारात पण प्रकाश देणाऱ्या 

ताऱ्याप्रमाणे भासत आहेत.

काफिर मेरे मरनेका तुम इंतजार ना करो,

मैं तो युंही मर जाऊंगा, तुम अगर मुझसे बात ना करो. 

ये किस  बातकी सजा मुझे तुम दे रहे हो क्या पता,
मैं जिंदा हुं, पर मेरी सांसें कहाँ हैं क्या पता,
बस एक बार दिदार करादे मेरे यार,
फिर हम मिलें ना मिलें इस जनममें क्या पता ।

भेट तुझी  :

काय सांगु तुला, तू भेटल्याशिवाय करमत नाही,

पण तू भेटून गेलीस, कि मग जीव कशातच रमत नाही.

खूप काम करायची असतात, पण एकही करायला जमत नाही,

खर सांगतो, तू भेटून गेलीस किजीव कशातच रमत नाही.

तुझ्याच विचारांचा फक्त विचार करतो, इतर विचार मनात येतच नाहीत,

आई शप्पथ, तू भेटून गेलीस कि जीव कशातच रमत नाही.

स्वस्थ पडून राहावं म्हणून डोळे बंद केले,

तर काय करू तुझी प्रतिमा डोळ्यापुढून हटत नाही,

आणि भेटून तू गेलीस कि जीव कशातच रमत नाही.

एक काम करशील माझ्यासाठी?

जाताना स्वतःलाही  नेत जा बरोबर,

तू जातेस पण राहतेस आठवणींचा हिंदोळा मागे सोडून,

तो हिंदोळा थांबवणं मला तरी जमत नाही,

आणि काय सांगू तुला मी,

तू भेटून गेलीस कि जीव कशातच रमत नाही,

तू भेटून गेलीस कि जीव कशातच रमत नाही

सिग्नल यंत्रणेची गरज कोणाला :

त्यादिवशीही नेहमीप्रमाणे सी एस टी स्थानकात उतरलो आणी कफ परेड करिता असलेल्या टेक्सीच्या रांगेत उभा राहिलो. यथावकाश टेक्सी मिळाली आणी वाहनांच्या गर्दीत घुसली. वाहनचालक एक तिशीचा युवक होता. त्यामुळे वयाचा असलेला जोष वा दोष त्याच्यात पुरेपूर होता. मन मानेल तशी आणि बेदरकारपणे तो वाहन हाकत होता. तो ज्याप्रकारे चालवत होता त्याला हाकणे हाच शब्दप्रयोग योग्य आहे. एक दोन वेळा मी त्याला सांगूनहि पाहिले कि बाबा आम्हाला कोणालाही घाई नाही, सावकाश चालवलस तरी चालेल. पण त्याने काही ते मनावर घेतलं नाही व तो आपल्याच धुंदकीत गाडी चालवत होता. मधे येणाऱ्या वाहनांना शिव्या देत आणि मग त्यांना पुढे जाऊन उगाच कट मारत आणि तोंडात अखंडपणे पानाचे चर्वण करत आमची वाहनयात्रा चालू होती. 
ताज विवांता होटेल जवळ त्याने सिग्नल तोडला. मग मात्र मला अजीबात राहवले नाही. मी म्हंटले "अरे यार सिग्नल का तोडला? दुसरे कुठले वाहन धडकून अपघात झाला असता मग?" त्यावर त्याचे उत्तर आले "साहेब या सिग्नलला कधीच पोलिस उभा नसतो". दोन मिनिट मला कळलेच नाही कि याला म्हणायचे काय आहे. सिग्नल रस्त्यावरच्या वाहनांसाठी आहे कि पोलिसांसाठी? माझी मतीच कुंठीत झाली. त्याचे अजून काही बौद्धिक घेऊ म्हंटले तर तो ऐकून घेणारा वाटला नाही आणि माझे उतरायचे ठिकाणही तोवर आले. 

पण त्याचा युक्तिवाद विचार करायला भाग पाडून गेला. कि, खरच या सिग्नल यंत्रणेची खरी गरज कोणाला? वाहतूक सुरळीत चालु  रहावी म्हणुन वाहनांना कि सिग्नल तोडला कि चिरीमिरी घेणाऱ्या पोलिसांना? आपणही बऱ्याचदा हेच करत असतो. अगदी सकाळी किंवा अगदी रात्री पोलिस जर जागेवर नसेल तर आपल्यापैकी बरेच लोक सरळ सिग्नल तोडून पुढे निघून जातात. एखादा रस्ता सुद्धा "नो एन्ट्री" केलेला असेल तर पोलिसांची ड्यूटी संपली कि बिनधास्तपणे त्या रस्त्यावर गाडी घालताना आपण काही चूक करीत आहोत, असे आपल्या मनालाही शिवत नाही. परदेशातली वाहन शिस्तीची कायम उदाहरणे देणाऱ्या आपणाला इथली वाहतूक नियामकता न पाळण्यात काय आनंद मिळतो कोण जाणे. एकाने सिग्नल तोडला कि, कसायाकडे जाणाऱ्या बकऱ्याप्रमाणे इतर वाहनेही त्याच्या मागोमाग वाहने घालतात आणी पूर्ण वाहतूक यंत्रणेची ऐशीतैशी करून टाकतात. आणी मग पुर्ण फियास्को झाला कि कुठून तरी एक पोलिस उगवतो आणी मग तो त्याच्या भाषेत सर्वांचा उद्द्धार करून वाहतुक नियमित करण्याचा प्रयत्न करतो. हे दृश्य आपल्या सर्वांच्याच इतके अंगवळणी पडले आहे कि हे असेच चालायचे हे आपण गृहीत धरतो आणी वाहतूक सुरळीत व्हायची वाट पाहतो. 

किनारे :

कधी म्हंटल तुला तु माझ्यात एकरूप हो म्हणुन,

शक्य नाही ते, मी ही जाणतो.

दोन किनारे आहेत, आपली आयुष्य म्हणजे,

कधीही न जुळणारे.

कितीही ओढ असली तरी, एक होऊ न शकणारे,

किनाऱ्याना पण त्यांची मर्यादा ठाऊक असते,

मलाही ठाऊक आहे ती आणि तुलाही.

ते मनांत आलं म्हणुन, जागा सोडु नाही शकत,

पण लक्ष ठेऊन असतात दुरूनच एकमेकांवर,

निरोपही धाडतात कधी, भरती ओहोटीच्या लाटांवर.

भेटत नाहीत म्हणून, ओढ जरी त्यांच्यातली संपत नाही,

परंतु न भेटण्याचं सल, मनातुन मात्र जात नाही.

त्या किनाऱ्यावर तुझी वाट पाहतोय मी,

तु येशील कधीतरी, या खोट्या आशेवर जगतोय मी,

तु येशील कधीतरी, या खोट्या आशेवर जगतोय मी.

कुछ मेरी कहानी तेरी थी, कुछ तेरी कहानी मेरी,

कहानिसेभी कभी बढकर थी दोस्त, ये तेरी मेरी यारी. 

कुछ मेरे फसाने तेरे थे, कुछ तेरे फसाने मेरे,

युहि फसाने बनते दोस्त, अगर तु होता साथ मेरे. 

कुछ मुझसे शिकायत थी तुझे, कुछ तुझसे गिला मुझे,

दो पल की मोहलत देते दोस्त, ना अफसोस रहता तुझे. 

अब हो गये रस्ते जुदा अपने, किस्मत कि है बात,

पर तु रहेगा हमेशा मेरे दिलमे, हो ना हो तेरा साथ

हवाहवासा राग तुझा :

रागावलीस कि तु काही वेगळीच भासतेस,

चेहेऱ्यावरती राग दाखवुन, मनोमन मात्र हसतेस,

संध्याकाळचा रक्तीमा तुझ्या गालावर उतरतो,

नाकाचा शेंडा लाल होतो, हातांचा चाळा पण वाढतो,

बघत बसावं तुझ्याकडे असा तो नजारा असतो,

आणि, यासाठीच तुला मी वारंवार चिडवतो,

काय तुझं रागावणं तरी, एक दिवसही टिकत नाही,

तुझ्या स्वभावामधे कायमचा राग, बसतच नाही. 

पण तो तेवढ्या वेळेचा अबोला, ब्रम्हांड आठवुन देतो,

संपलं आता सार, अस मग सतत वाटत राहत.

खर सांगतो, तु पुनः बोलेपर्यंत, माझ्या जीवात जीव नसतो,

त्यावेळी मात्र आठवणीने मी, देवाचा धावा करतो. 

तु पुनः बोलायला लागलीस की, देवावरचा विश्वास वाढीस लागतो,

तुला चिडवण्यासाठी मग मी पुनः, नव्या जोमाने कामाला लागतो ....

अपनेआपसे भागता रहा मैं जिंदगीभर,
तुम्हारे आनेसे रस्ते, मंजिल बन गये,
जिना जैसे नफरतसा बन गया था मेरे लिये,
तेरे आनेसे जीनेके बहाने मील गये ……


जमानेको तो तेरे नाम से भी नफरत है फराज,
और मुझे जमानेकी नफ़रतसे मुहोब्बत ….


इंकार कि कोई वजह तो होगी फराज,
या बस मेरा नाम हि काफी है ……

सपनो को हकीकत बना सकता हुं मै फराज,
पर हकीकत ये है, मै अब सपने नही देखता ….


हमे भुलाना इतना आसां ना होगा फराज,
कई राते गुजारी है, तुम्हारी याद मे हमने भी ….

प्यार भी करते हो, और लोगोका डर भी है,

मिट्टीका घर बनाना है, और हाथमे किचडभी ना लगे  …. 

उनपे शायरी करना बडा आसां है फराज,

खुबसुरतीका वोह आलम है, कि हर लब्ज शायरी है …. 

ना भी ना करना और हां से दुर भागना, ये कब तक चलेगा फराज,

देखना, ये कही तुम्हारी फ़ितरत ना बन जाये … 

बिखरना मेरी फितरत ही सही,

पर तुझेभी संवारना तो आया नही,

जूबां खामोष थी, और तेरी कमी मेहेसुस हो रही थी दोस्त,

पर मेरे दिलको पढना तुझे कभी आयाही नहीं …. 

टुटति हुई जिंदगीको देखा है मैने,

हर पल ख्वाबोन्को मरते देखा है मैने,

तु कहता है, ये चंद लम्हे हैं, गुजर जाएंगे,

पर कुछ अपनोकोभी मुह फेरते देखा है मैने …. 

मै लिखु या ना लिखु, तु क्या चाहता है फराज,
जुबान भी बंद रखु, और कलम भी, ये तो होनेसे रहा ….


दिल कि धडकनोका अंदाज बया करू कैसे,
तुझे चाहता हुं, ये तुझसे कहू कैसे,
इसी कश्मकशमे रहता है दिल आज कल,
जो तु रूठ जाये, तो तुझे मनाऊ कैसे …. 

तु बता दे मुझे ए जिंदगी,

क्या गुजरेगा ये वक़्त भी,

इंतजार कर रहे है आज जिनका,

क्या कल दीदार करेंगे वोह भी ....

तु दिखती रहे हमेशा, ये जरुरत नही मेरी,

तु है कही आसपास, इतना काफी है,

तुभी प्यार करे मुझसे, ये जरुरत नही मेरी,

तुझे एहसास है, इतना काफी है ….