(1) अशीच एक संध्याकाळ, (2) पाऊस आणि ती :

अशीच एक संध्याकाळ :

आठवणीत आहे का ती संध्याकाळ,
हातात हात गुंफलेले
नजरेत नजर मिसळलेली
फक्त मनाशी मनाचा संवाद.

तांबडे लाल सूर्यबिंब अस्ताला जातंय, 

तुझ्या गालांचा रक्तिमा त्याची साक्ष देतोय.
तुझ्या डोळ्यांमध्ये पण त्याचंच प्रतिबिंब उमटलय.

वाऱ्याच्या झुळुकेनी तुझ्या रेशमी केसांचा पतंग केलाय,
ते सावरताना होणारी तुझी मोहक हालचाल,
मी डोळ्यात साठवली आहे अजून.

वेळ कसा गेला कळलं नाही,
परतीची वेळ झाली तरी,
एक शब्दही आपण एकमेकांशी बोललो नाही.

पण तरीही, किती बोलकी होती ती संध्याकाळ,
हातात हात गुंफलेले,
नजरेत नजर मिसळलेली, आणि
फक्त मनाशी मनाचा संवाद.

पाऊस आणि ती :

फार दिवस नाही झाले त्या घटनेला,
जेव्हा पाऊस पण हट्टाला पेटलेला, आणि
तुझ्या आठवणीने जीव टांगणीला लागलेला.

कशाची ओढ लागली होती ते कळेना,
मला तर तुझ्याशिवाय काहीच स्मरेना,
पण तुझी तर काहीच खुणगाठ दिसेना....

दिसलीस तेव्हा उशीर झाला होता,
ती तू नव्हतीस जिचा मी विचार केला होता,
भ्रमनिरास काय असतो, त्याचा प्रत्यय आला होता.

पण आता मी त्यातून सावरलो आहे,
मानवी मूल्यांचे नव्याने धडे गिरवतो आहे,
जीवन म्हणजे रोजचाच संघर्ष आहे,
त्याचा सामना करतो आहे.