तू जिक्र ना कर, कोई बात नही,

मैं फिक्र ना करू, कोई बात तो है.

तू रुसवा कर मुझे, कोई बात नही,

तेरी बेरुखी मैं सहु, कोई बात तो है.

मेरी चाहत को तुने अब तक ना पहचाना,

मेरी दिल्लगी को तुम कभीभी आजामना,

फिरभी परदा मुझसे, कोई बात नही,

मैं तनहा रहु तुझसे, कोई बात तो है.

दिन निकल रहे हैं, तेरे इंतजार मे,

रातें जाग रही हैं, तुझे याद करनेमे,

तुम मिलो ना मुझसे, कोई बात नही,

मैं दूर रहु तुझसे, कोई बात तो है.

एक ऐसी सवेर हो, जब हम मिलेंगे फिरसे,

कोई फासले ना रहे, जब हम मिलेंगे फिरसे,

इसपर भी ये तेरा  ऐतराज, कोई बात नही,

तेरे ऐतराज पे मुझे गम ना हो, कोई बात तो है.

वार्षिक परीक्षेचा शेवटचा पेपर :

शाळेचा पहिला दिवस या विषयावर भरपूर निबंध लिहून झाले आहेत, आणि ते बऱ्याचदा भावनाशुन्य आणि एका साच्यातले वाटतात. पण वार्षिक परीक्षेचा शेवटचा पेपर या विषयावर लिहिलेलं आठवत नाही कोणी. कारण झालं काय, आज सकाळी मी आणि श्री बाहेर पडलो आणि रस्त्यावर शाळेतील मुल आनंदात, गोंधळ घालत येताना दिसली. तेव्हा लक्षात आल कि आज वार्षिक  परीक्षेचा शेवटचा पेपर होता. म्हणजे उद्यापासून शाळेला सुट्टी. त्या मुलांचा आनंद चेहेऱ्यावरून ओसंडून वाहत होता. मन भूतकाळात गेल. आपण पण विद्यार्थी असताना हेच तर करत होतो. शेवटच्या पेपरला जातानाच आनंद व्हायचा कि आजचा पेपर दिला कि सुटलो यावर्षीच्या अभ्यासाच्या कचाट्यातून. मग उद्यापासून काहीहि करायला मोकळीक. असा व्हायचं कि कधी एकदा ती शेवटची ओळ लिहितोय आणि पेपर बाईंच्या सुपूर्द करून घरी पळतोय. त्यावेळी जो आनंद व्हायचा ना मित्रानो त्याची तुलना आज लाख रुपये कमावले तरी होऊ शकत नाही. किती निरागस आनंद होता तो. कसलीही अपेक्षा किंवा हाव नाही त्यात, असेल तर फक्त आनंद आणि आनंदच. आताश्यासारखे तेव्हा वेगवेगळे अभ्यासक्रम नव्हते. सर्व शाळांचा बहुधा एकच सामायिक अभ्यासक्रम असायचा व सर्वांच्या परीक्षा एकाच वेळेस असायच्या. त्यामुळे व्हायचं काय कि सर्व शाळांची मुल एकाच वेळेस सुटायची व रस्त्यावर एकच गोंधळ माजायचा. त्या शेवटच्या दिवशी काही जुने हिशेब पण चुकते व्हायचे. पण एकूणच रस्त्यावर वेगवेगळ्या गणवेशातील मुलामुलींची यात्राच चालू आहे असा वाटायचं. त्यावेळी चेहेऱ्यावर दिसणारी ती प्रफुल्लता क्वचितच वर्षभरात दिसायची. निकाल काय लागेल याची तमा ना बाळगता चाललेला आनंदोत्सव अनुभवण्यासाठी पुन्हा विद्यार्थीच व्हायला पाहिजे. आज त्या मुलांना पाहून खरोखर डोळ्यात पाणी आले आणि ते विद्यार्थीदशेतले दिवस परत आठवले.

इतना गम ना दे मुझे जिंदगी,
के इनकोहि मै जिंदगी समझ लू,
कभी तो फुरसत दे मुझे इनसे,
कही इनसेहि मै मुहोब्बत ना कर लू ......



जिंदगी जीनेकेलीये लम्होंका इंतजार ना कर,
खुशीयोको समझनेकेलीये गमोका इंतजार ना कर,
अपना हौसला खुद बुलंद कर बंदे,
कश्तीको किनारे लगानेकेलीये माझी का इंतजार ना कर .......

मै तो पत्थरोको तोडने चला था,

किसे पता था, उसमे तेरा दिल भी होगा ......

परायेपनका अहसास तब हुआ,

जब मैने बीना दस्तक दिये घरमे कदम रख्खा,

और तुम्हारे चेहरेकी सिलवटे बदल गयी .......

अपनीही परछाईसे कबसे डरने लगे तुम, 

शायद अंधेरोसे यारीया बढ गयी है तुम्हारी ......

अगर शिद्दत ना होती, तो तुझसेहि प्यार क्यो करता,

हारनेका डर होता, तो दिल का कारोबारहि क्यो करता .....

तेरी चौखटपे जान जाये, तो  इल्जाम अपने सर मत लेना,

कह देना,  दिवाना था कोई, अंजाम पा गया ......

अपने दिलसे मेरा नाम मिटानेकि कोशिश ना कर दोस्त,

दिल टूट जाएगा, पर नाम ना मिट पाएगा .......GC

तुम्हारी आखोने गिरफ्त कर लिया हमे,

वरना हम भी कभी आझाद थे .......GC

मैं इसलीयेभी अपने प्यार का जिक्र नही करता दोस्त,

किसी और को जिंदगी जिनी हो तो मेरी उम्र ले ले .......GC

वो आदतसे मजबूर थे, और मैं अपनी फ़ितरतसे,

वो इन्कार करते रहे, और मैं मुहोब्बत करता रहा उनके इन्कारसे ........GC

अब निंद भी धोखा देने लगी है दोस्त,

आती भी तब है जब उसकी याद सताने लगे .......GC

हमसे मुहोब्बत नही तो नफरत हि सही दोस्त,

बस याद करते रहना, येही काफी है ......GC

बेवफा होना इतना आसां होता दोस्त,

तो आज हम भी तेरे शहर मे होते ......GC

तेरे चेहेरे पे इतनी सुर्खीया क्यो हैं,

उम्र बढ गयी, या दिवाने कम हुए ......GC

मेरी निंदे चुराली उसने दोस्त,

और कहते हो के अब, चैनसे सो जाओ ......GC

तुम कहते हो कि सरेआम बातें ना कर मेरी,

पर क्या तुम अपनी फ़ितरतसे वाकीफ नही .......GC

वादा करना कोई तुमसे सिखले दोस्त,

ना निभाने कि जरुरत, ना टुटने का गम ........GC