अपनेआपसे भागता रहा मैं जिंदगीभर,
तुम्हारे आनेसे रस्ते, मंजिल बन गये,
जिना जैसे नफरतसा बन गया था मेरे लिये,
तेरे आनेसे जीनेके बहाने मील गये ……


जमानेको तो तेरे नाम से भी नफरत है फराज,
और मुझे जमानेकी नफ़रतसे मुहोब्बत ….


इंकार कि कोई वजह तो होगी फराज,
या बस मेरा नाम हि काफी है ……

सपनो को हकीकत बना सकता हुं मै फराज,
पर हकीकत ये है, मै अब सपने नही देखता ….


हमे भुलाना इतना आसां ना होगा फराज,
कई राते गुजारी है, तुम्हारी याद मे हमने भी ….

प्यार भी करते हो, और लोगोका डर भी है,

मिट्टीका घर बनाना है, और हाथमे किचडभी ना लगे  …. 

उनपे शायरी करना बडा आसां है फराज,

खुबसुरतीका वोह आलम है, कि हर लब्ज शायरी है …. 

ना भी ना करना और हां से दुर भागना, ये कब तक चलेगा फराज,

देखना, ये कही तुम्हारी फ़ितरत ना बन जाये … 

बिखरना मेरी फितरत ही सही,

पर तुझेभी संवारना तो आया नही,

जूबां खामोष थी, और तेरी कमी मेहेसुस हो रही थी दोस्त,

पर मेरे दिलको पढना तुझे कभी आयाही नहीं …. 

टुटति हुई जिंदगीको देखा है मैने,

हर पल ख्वाबोन्को मरते देखा है मैने,

तु कहता है, ये चंद लम्हे हैं, गुजर जाएंगे,

पर कुछ अपनोकोभी मुह फेरते देखा है मैने …. 

मै लिखु या ना लिखु, तु क्या चाहता है फराज,
जुबान भी बंद रखु, और कलम भी, ये तो होनेसे रहा ….


दिल कि धडकनोका अंदाज बया करू कैसे,
तुझे चाहता हुं, ये तुझसे कहू कैसे,
इसी कश्मकशमे रहता है दिल आज कल,
जो तु रूठ जाये, तो तुझे मनाऊ कैसे …. 

तु बता दे मुझे ए जिंदगी,

क्या गुजरेगा ये वक़्त भी,

इंतजार कर रहे है आज जिनका,

क्या कल दीदार करेंगे वोह भी ....

तु दिखती रहे हमेशा, ये जरुरत नही मेरी,

तु है कही आसपास, इतना काफी है,

तुभी प्यार करे मुझसे, ये जरुरत नही मेरी,

तुझे एहसास है, इतना काफी है …. 

तुझी आठवण :

अवचित मनामध्ये तुझी आठवण येते,

वाटते तु जवळच आहेस कुठेतरी,

दिसत नाहीस पण, तुझे अस्तित्व जाणवत राहते. 

शोधतो मी तुला वेड्यासारखा,

मागोवा घेतो तुझा पराग शोधणाऱ्या भुंग्यासारखा,

अस्ताला जाणाऱ्या सुर्याबिम्बाचा पाठलाग करणाऱ्या पक्षासारखा,

थकुन जातो मग आणि विसावतो एका जागी,

पण तुझी आठवण जात नाही मनातुन,

ती मात्र तशीच मनामध्ये असते,

नुकत्याच फुललेल्या मोगऱ्यासारखी ताजी,

विसरायचा प्रयत्न करतो तुला,

पण तुझा गंध जाणवत राहतो,

तु आहेस इथेच, मला तो गंध सांगत राहतो,

भिरभिरत्या नजरेने शोधतो तुला पुन्हा पुन्हा,

का हि छळणूक जीवाची, सांग, केला मी काय गुन्हा,

विचार करून मग, माझे मलाच हसु येते,

मनात असलेल्या तुला, वेडे मन, बाहेर शोधत होते,

असेच होते जीवाचे, तुझी आठवण आली की,

भेटावे वाटते तुला, तुझी आठवण आली कि,

मन वेडेपिसे होते मग, तुझी आठवण आली कि,

मनांत असलेल्या तुला मी शोधत राहतो आसपास,

तुझी आठवण आली की …

सखी :

मैत्र आणि प्रेयसीच्या पलीकडे, ती उभी असते,

कठीण प्रसंगी तीच, तुमचा आधारस्तंभ असते,

सांगुन टाकावे सर्व असे, तीला पाहुन वाटते,

मानापमान झेलुन सारे, कायम हसरी असते,

तिच रागावणे आपण, मनावर घ्यायचे नसते,

आपले चिडणे, ती पण मनावर घेत नसते,

मनात येईल ते सार, तिला डोळे झाकुन सांगावे,

तिने पण ते गुपित, हरवल्यासारखे संभाळावे,

हक्क म्हणजे काय, ते तिच्याकडे बघुनच कळते,

ती पण हातचे राखुन न ठेवता, देऊन टाकत असते,

वेळ काळाच बंधन तिच्याकडे  नसते,

तिच्यासाठी मग, कायपण, हि आपली तयारी असते,

मैत्रीच्या भावबंधाना ती पुरेपूर जागते,

प्रेयसीच्याही वरचढ, तिची जागा असते,

अशी सखी सर्वांनाच हवीहवीशी वाटते, 

अशी सखी सर्वांनाच हवीहवीशी वाटते.