पाउसाला म्हंटले येऊन जा जरा,

त्रासलेल्या धरतीला सुखावून जा जरा,

किती तुझी पहावी वाट, तूच सांग तीला,

प्रेमधारा तुझ्या बरसवून जा जरा. 

येतोस तर कसा, वेड्यासारखा येतोस,

वाऱ्याच्या संगतीने पाठशिवणी खेळतोस,

एकांती कधी भेटशील, तर खरा,

ये आणी, प्रेमधारा तुझ्या बरसवून जा जरा. 

तुझ्या येण्याने धरती कशी खुलते बघ,

हिरवा शालू नेसुन कशी नटते बघ,

लाजेचा फुलोरा तिच्या गाली दिसतोय बरा,

आलाच आहेस तर, प्रेमधारा तुझ्या बरसवून जा जरा.

असा कसा रे तु, तुला काहीच कळत नाही,

आल्या आल्या तुला, परत जायची घाई,

कसे दिस काढावे, विचार कर जरा,

प्रेमधारा तुझ्या बरसवून जा जरा. 

प्रेमधारा तुझ्या बरसवून जा जरा. 

आज हे काय, झाले कळेना ,

तुझे चित्र काही, केल्या ढळेना,

का आठव ये तुझी, सांगू कुणाला,

कसे भान ठेऊ, काही कळेना.

वाटे तुझी कविता करावी,

आस तुझी शब्दांत भरावी,

धुंदिपुढे या काही स्मरेना,

कसे भान ठेऊ, काही कळेना.

चित्र काढण्या कुंचला धरावा,

न रेखाटता काही, तेथेच फिरावा,

रंगांचा मग त्या अर्थ मिळेना,

कसे भान ठेऊ, काही कळेना.

तुला आठवता माझा मी न उरतो,

कुणास सांगू मनात झुरतो,

कसे पहावे तुला, काही कळेना,

आज हे काय, झाले कळेना,

कसे भान ठेऊ, काही कळेना.