लोग जिसे मोहोब्बत कहते है,

वोह तो मैने कभी कि हि नही,

मेरा तो अपना हि एक अंदाज था,

पर शायद उसे वोह, समझा हि नही ….

आठवणी आणि कॉफी :

पहिल्यांदाच, कॉफी शॉपमधे एकटा बसलो होतो,

तुझ्याच आठवणीत रमलो होतो,

वाफाळत्या कॉफीचा मग समोर होता,

आणि मनात होत विचारांच वादळ,

बघता बघता मन किती तरी मागे गेल,

पहिल्यांदा आपली भेट झाली तिथे येउन थांबलं,

अशीच संध्याकाळची वेळ होती,

तु येशील का याबद्दल शंका होती,

आलीस तु, पण बोलण्यात तुझ्या जायची घाई होती,

नंतर मात्र तु बराच वेळ होतीस, 

कॉफी बरोबर गप्पात रंगली होतीस,

किती पटकन संपली ती संध्याकाळ आणि ती वेळ, 

आजही त्या पहिल्या कॉफीची चव जिभेवर रेंगाळते आहे,

आज तु नाहीस बरोबर, पण ती आठवणच मला तगवते आहे,

कशाने आला दुरावा काही समजत नाही,

पण गप्पांना आता पहिल्यासारखा रंग भरत नाही,

भेटणं राहिल आहे  उपचार, आणि कॉफी फक्त सोपस्कार,

कधी भेटलीस शेवटच ते आठवत नाही आता,

पण तेव्हाही साक्षीला, हा कॉफी मगच होता,

आता उरल्या आहेत फक्त तुझ्या आठवणी,

कधी कधी उसळतात त्या, वाफाळत्या कॉफीसारख्या,

मग येउन बसतो त्याच ठिकाणी, आज आलोय तसा,

वाट बघत, कॉफी थंड व्हायची …… 

वाटे कधी मनाला, कविता करावे , 

मनी तुला स्मरावे, अन काव्य,

अलगद स्फुरावे. 

पहाटबिंदू जसे, पानांवर तरावे,

रुपगौरव तुझे, शब्दांत उतरावे. 

तू वसता मनांत, हे सहजचि व्हावे,

मनी तुला स्मरावे, अन काव्य, 

अलगद स्फुरावे. 

तुझेच चित्र नयनी वसावे,

तुझेच नाव हृदयी ठसावे,

तु नसता माझे मी पण नुरावे,

मनी तुला स्मरावे, अन काव्य, 

अलगद स्फुरावे. 

वेड्या जीवाने किती झुरावे,

दिसलीस तु, हे कल्पित जावे,

तुझी याद येता, भान हरपुन जावे,

मनी तुला स्मरावे, अन काव्य, 

अलगद स्फुरावे.

वाटे कधी मनाला, कविता करावे , 

मनी तुला स्मरावे, अन काव्य,

अलगद स्फुरावे. 

मैत्रीण :

एक तरी अशी मैत्रीण हवी,

जिच्यामुळे जगण्याला धुंदी यावी

बिनधास्त मनाला येईल ते बोलणारी,

आपण काय बोलु ते ऐकुन घेणारी

आपल्या चुकांवर कान पकडणारी,

चुका सुधारण्यात मदत करणारी

पुर्ण विश्वास ठेवणारी,

आपला विश्वास सार्थ ठरवणारी

न चुकता काहीतरी आणणारी,

आपण काही दिल तर, लटके रागावणारी

व्यवहाराचे चार शब्द सुनावणारी 

आपल्या मौनाचा अर्थ समजणारी

आपल्या दुखः आत सहभागी होणारी 

सुखाने हरखून जाणारी,

भरभरून बोलणारी, समरसून जगणारी,

मैत्रीच्या भावनेला पुर्ण जागणारी,

खरोखर अशी एक तरी मैत्रीण हवी,

जिच्यामुळे जगण्याला धुंदी यावी

एक होता दादा :

एकटाच भटकत होतो, मस्तवाल वळूसारखा वाट तुडवत,

जगत होतो जीवन, सडाफ़टिङ्गाचे,

शब्दाला शब्द भिडवीत होतो, गळ्यात रुमाल अडकवुन,

तु येऊन रुमालाला त्याची जागा दाखवलीस. 

मस्तीत जगत होतो आपल्याच, सर्व नियम धाब्यावर बसवून,

समाजाच्या दृष्टीने नालायकीचे. पण नशा होती त्यात. 

भाषेचं बंधन नव्हतं, कोणाच्या नावाचं स्पंदन नव्हतं, 

होता फक्त अफाट पसरलेला समुद्र, आणि त्यात मी एकच देवमासा. 

लोकांना आकर्षण होत, पण घाबरायचे जवळ यायला, 

मागुन शिव्या द्यायचे, पण जळायचे माझ्या बिनधास्तपणावर तिच्यामायला,

तु येऊन सभ्यतेच्या चौकटीत बांधून टाकल,

मनात नसताना केवळ तुझ्यासाठी वेसण घालून घेतलं. 

या बेगडी समाजाचे नियम पाळताना या वाघाच पार कुत्रे झाले ,

जे नुसत्या डरकाळिने ओले व्हायचे ते खांद्यापर्यंत पोचू लागले,

किती ती जगण्यासाठी लाचारी आणि किती तो खोटेपणा,

मी माझ्या जगात मस्त होतो, तिथे नव्हता असा हडकुळेपणा. 

काय ती कपड्याची मस्ती आणि काय ती अत्तराची फवारणी,

मन साल्यांची काळी यांची, शब्दात फक्त बतावणी. 

व्यसन पण साले लपून करतात, नजरेत यांच्या वासनेचा महापूर,

मला म्हणतात तू साल्या लफडेबाज, आम्ही सभ्यतेचे अंकुर. 

हेच सभ्य जीवन मी जगावं, अस तुला वाटत होत का ?

यांच्याप्रमाणे मी हि दांभिक व्हावं, हेच तुला अपेक्षित होत का ?

दादा म्हणुन वाढलो जिथे, तिथे पार तात्या झाला आता,

आकाशाला भिडले असते आगीचे लोळ, पण धग शांत झाली आता. 

जगण्यामधला मजाच संपला, आता राहिल फक्त आयुष्य,

अजूनही कधी कधी अस वाटत, साला करून टाकावेत हे रस्ते पुन्हा निर्मनुष्य. 

काय सांगु तुला, काय वाटे मला,

पाहुनी वाट रे , जीव झाला खुळा. 

शब्द ओठांमधे राहिले थांबुनी,

अर्थ शब्दांमधे राहिले गोठुनी,

द्वंद्व हे रेशमी, समजेल का तुला,

पाहुनी वाट रे, जीव झाला खुळा. 

मन हि गुंतले, आठवणींत तुझ्या,

भाव डोळ्यांमध्ये, वाच कि तु माझ्या, 

गोड संवेदना, कळतील का तुला,

पाहुनी वाट रे, जीव झाला खुळा. 

काय सांगु तुला, काय वाटे मला,

पाहुनी वाट रे , जीव झाला खुळा.